Planowana na 2026 rok reforma ustawy o publicznym transporcie zbiorowym ma być odpowiedzią na wykluczenie komunikacyjne, chaotyczny rynek i brak stabilności w finansowaniu połączeń. Na papierze brzmi to rozsądnie. Ustawowa definicja wykluczenia, silniejsza rola marszałków jako integratorów, wprowadzenie minimalnego standardu dostępności połączeń, uzupełnianego w razie potrzeby transportem na żądanie, a do tego cyfryzacja danych. To najważniejsze poruszane tematy. Musimy jednak pamiętać, że między intencją ustawodawcy, a praktyką codziennego funkcjonowania branży jest spory dystans. I to właśnie na nim rozstrzygnie się, czy 2026 rok rzeczywiście przyniesie reformę, czy tylko zmianę architektury odpowiedzialności.

Droga ekspresowa S3 jest kluczowym korytarzem komunikacyjnym otwierającym polskie porty na Europę środkową i południową. Z kolei S6, to ekspresowe połączenie Szczecina z Trójmiastem i łatwiejszy dojazd do nadmorskich miejscowości. Przyjrzyjmy się realizowanym obecnie odcinkom tych tras.

Każdego dnia po Warszawie porusza się około 700 tysięcy pojazdów, co generuje blisko 1,5 mln przejazdów. Efektem tak dużego ruchu jest m.in. uciążliwy hałas, smog, korki, strata czasu, pieniędzy a także i zdrowia. W związku z tym, z okazji Europejskiego Tygodnia Mobilności (16-22.09) oraz Dnia bez Samochodu, Clean Cities Campaign w Polsce przygotowała raport pt. “Z wizją. Miejska polityka transportowa w kształtowaniu jakości życia. Rekomendacje dla Warszawy”.

Obok wielkiej piątki, na celownikach deweloperów pojawiają się nowe, dobrze skomunikowane, lokalizacje. Rozwój sektora e-commerce wciąż napędza budowę kolejnych obiektów, bardziej ekologicznych i przyjaznych dla pracowników. Wyzwaniem dla rynku mogą stać się natomiast rosnące koszty budowy, kurczące się banki ziemi oraz utrudniony dostęp do pracowników magazynowych.